Mooi vormgegeven boeken met een culturele, historische of literaire insteek
Wat voorafgaat wordt vervolgd

Wat voorafgaat wordt vervolgd

Benoit Wesly

ISBN9789090381572
Aantal pagina's256
UitgavePaperback
UitgeverLeon van Dorp
€24.95

Na Het Paradijs kent vele gezichten (2002) en Nothing New (2008) als student handbook - o.a. bedoeld voor zijn pupillen van The Missouri Valley College (VS) waar hij jaarlijks minimaal een collegereeks verzorgt - verschijnt nu van de hand van Benoit Wesly Wat voorafgaat wordt vervolgd. 

Wesly’s jarenlange betrokkenheid bij de lokale Maastrichtse, de Limburgse en de Nederlandse politiek, zijn lidmaatschap van tal van nationale en internationale maatschappelijke organisaties én natuurlijk een geslaagde internationale als zakenman, zorgen voor een brede ijk op de mensen en de wereld. Die krijgt een extra achtergrond doordat de in 1945 geboren Benoit Wesly lid is van een in de Tweede Wereldoorlog nagenoeg volledig uitgemoorde Joodse familie. Het jarenlange voorzitterschap van de Limburgse joodse gemeenschap en zijn functie van honorair consul van Israël in Limburg zijn daaraan rechtstreeks te koppelen.

Maar Benoit Wesly is ook nog eens een geboren verteller. Dat alles heeft zijn neerslag gevonden in dit boek waarover de cartoonist Ruben L. Oppenheimer aan Wesly meldt:
‘Je hebt jezelf stevig neergezet – en zo ken ik je ook wel – maar het is een integer verhaal. Weten en laten zien wat je waard bent, worden afgewisseld met zelfspot en zelfrelativering. En die tegengestelde of elkaar aanvullende en afwisselende elementen kabbelen op een lekkere manier op en neer.’

De vijf prenten die Ruben L. Oppenheimer naar aanleiding van de boektekst vervaardigde, zijn als een apart hoofdstuk in Wat voorafgaat wordt vervolgd opgenomen en maken het geheel alleen maar kleurrijker.

Recent verschenen

Een Heerlense ziel
Een Heerlense ziel Het dagboek van scholier Jef Oostwegel 1933,1934
Auteur

Camille Oostwegel sr.

DagboekJa, pubers, leer ze mij kennen. Ik was een nakomeling van zes broers die allemaal achtereenvolgens de puberteit doormaakten. Moeilijke knapen, gierende hormonen. Het is ook allemaal te lezen in het dagboek van de jonge Jef Oostwegel. Toch heb ik nooit een jongen gekend die ‘dagboek’ schreef. Wat bezielde hem om dat wel te doen? Bij de eerste pagina begint hij heel dreigend: Wie zich de brutaliteit veroorlooft de inhoud hiervan door te lezen is de grootste schoft die ik ooit in m’n leven ontmoet heb en zal ontmoeten. Toch laat hij 3 januari zijn dagboek al aan een vriend lezen.Ofschoon hij schrijft in 1933 en 1934 is voor mij nog veel herkenbaar. Het dagelijks naar de kerk gaan. Goede Vrijdag geen vlees eten. De zondagen, ook gevuld met mis en vesper. Herkenbaar dus.Hij moet wel een bijzondere belangstelling voor film hebben gehad want hij gaat vaak met vrienden of alleen naar de bioscoop en vindt het belangrijk dat te noteren. Om ‘de ­namen van de film altijd als een herinnering voor later, als dit manuscript eens zijn waarde zal hebben.’ De titels, de acteurs en soms geeft hij in het kort zijn mening.Het puberale verlangen naar een vriendin is ontroerend evenals de verlegenheid om zo’n meisje aan te spreken. Het komt vaak voor in dit dagboek. Op 14 mei zit hij naast Nora aan de communie­bank waar hij ‘de stroom die van haar uitgaat tot in de dikke teen voelt.’Maar na een paar maanden merkt hij dat de dagelijkse aantekeningen spanning missen. Die twijfel komt wel vaker terug. Zo ook op 10 juni. ‘Het is iedere dag hetzelfde.’ Bij herlezing wordt hij beroerd van zijn eigen gezwam.Ja. meisjes, avontuur met vrienden, uitgaan, dat is wat een puber wil en dat wil hij ook. Genieten van vakantie en de pest in hebben als die weer voorbij is. De lessen, de leraren, het komt allemaal voorbij met zijn commentaar.Maar op 13 november besluit hij te stoppen met het dagboek om op 18 mei 1934 weer te beginnen maar dan heeft hij ‘alle liefde uit zijn hart verbannen.’ Dat zal niet lang duren. Daar is dit puberale hart te onrustig voor. Maar ondanks zijn dreigement aan het begin van dit dagboek zal met de publicatie zijn diepste wens toch vervuld worden.Het is een interessant tijdsbeeld van jongeren in de vroege vorige eeuw.Rosalie Sprooten, schrijfsterJa, vadersOh, die vadersZe gaan heen, maar ook weer niet want ze keren gauw terug. En ze komen in je dromen, ze komen wanneer je verdrietig bent, wanneer je raad nodig hebt en onverwachts vind je hun schriften in een la, in een kast, waar men denkt dat ze verloren zijn gegaan.Ze zijn niet verloren gegaan, ze komen altijd terug.Geloof je me niet? Blader dan door de schriften van de vader van Camille.Laat ze gaan, laat ze komen.Mijn salam voor hen allemaal en de dierbare van Camille.Kader Abdolah, schrijver